تهران روسپی*
-----------------
در نور پی سوز سفالین آسمان
در بستری که وصله صد رنگ خورده است
تهران روسپی
مست و برهنه، پشت بر بالین فشرده است
بر بسته دیدگان، که مبادا سحرگاهان
خورشید سرخ پوست به پیکان بدوزدش
اما، دو ران فربه خود برگشوده است
البرز در سیاهی شب، می سپوزدش
نادر نادر پور.
* اون "تهران روسپی" از خودمه! اون نسخه ای که من داشتم، اسم نداشت شعرش !